Definify.com

Definition 2024


omwaaien

omwaaien

Dutch

Verb

omwaaien

  1. (of the wind) to blow over

Inflection

Inflection of omwaaien (weak, separable)
infinitive omwaaien
past singular waaide om
past participle omgewaaid
infinitive omwaaien
gerund omwaaien n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular waai om waaide om omwaai omwaaide
2nd person sing. (jij) waait om waaide om omwaait omwaaide
2nd person sing. (u) waait om waaide om omwaait omwaaide
2nd person sing. (gij) waait om waaide om omwaait omwaaide
3rd person singular waait om waaide om omwaait omwaaide
plural waaien om waaiden om omwaaien omwaaiden
subjunctive sing.1 waaie om waaide om omwaaie omwaaide
subjunctive plur.1 waaien om waaiden om omwaaien omwaaiden
imperative sing. waai om
imperative plur.1 waait om
participles omwaaiend omgewaaid
1) Archaic.
Inflection of omwaaien (strong class 6 with weak past participle, separable)
infinitive omwaaien
past singular woei om
past participle omgewaaid
infinitive omwaaien
gerund omwaaien n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular waai om woei om omwaai omwoei
2nd person sing. (jij) waait om woei om omwaait omwoei
2nd person sing. (u) waait om woei om omwaait omwoei
2nd person sing. (gij) waait om woeit om omwaait omwoeit
3rd person singular waait om woei om omwaait omwoei
plural waaien om woeien om omwaaien omwoeien
subjunctive sing.1 waaie om woeie om omwaaie omwoeie
subjunctive plur.1 waaien om woeien om omwaaien omwoeien
imperative sing. waai om
imperative plur.1 waait om
participles omwaaiend omgewaaid
1) Archaic.

Anagrams