Definify.com

Webster 1913 Edition


feague

feague

(fēg)
,
Verb.
T.
[Cf. G.
fegen
to sweep, Icel.
fægja
to cleanse, polish, E.
fair
,
fay
, to fit,
fey
to cleanse.]
To beat or whip; to drive.
[Obs.]
Otway.

Webster 1828 Edition


Feague

FEAGUE

,
Verb.
T.
feeg. To beat or whip. [Not in use.]